نهاد پا در فرات، خواست لبي تر کند
 نهاد پا در فرات، خواست لبي تر کند               براي اهل حرم، آب ميسر کند

داغ عطش بر لبش هر طرفش دشمني             باز در اين مهلکه ياد برادر کند

تشنه لب داده جان بر لب درياي آب                خجل از روي او گشته دل آفتاب

دست عباس چون جدا شد                            محشري در خيمه ها شد

علم افتاده و نيست علمدار حسين، يا حسين     علم افتاده و نيست دگر يار حسين، يا حسين

        يک طرف دست    يک طرف مشک    دل پر از خون    ديده پر اشک

 چو آمد از علقمه نواي ادرک اخا                  بگفت اي برادر زپا فتادم بيا

رسيد چون اين نوا به گوش اهل حرم             ز آب بگذشته و به لب همه اين نوا

علم افتاده و نيست علمدار حسين، يا حسين     علم افتاده و نيست دگر يار حسين، يا حسين

        يک طرف دست    يک طرف مشک    دل پر از خون    ديده پر اشک


ساقي لب تشنگان گرچه زتن داده دست           پرده ظلمت دريد بند ستم را گسست

داده سرو داده جان در ره آزادگي                   بر دل حق باوران داغ غم او نشست

سرخي خون او پشت ستم بشکند                   عاقبت خانه ظلم زبن بر کند

کربلا شد شور محشر                                 مرگ و نفرين بر ستمگر